ولی ما سفر کردیم به سرزمین غربتُ خاکُ محرومیت که شاید برای بعضی سفر کردن برای یک بار هم که شده با غم و غصه همراه باشد ولی دیدن مردم سخت کوش و نمیدونم چی بگم که بشه رنج این مردم راذره ای بیان کرده باشم.مردمی که تنها چند کیلومتر با شاه لوله ی اصلی گاز فاصله دارند ولی در مرکز استان یعنی ایلام هنوز درصد کمی از خانه ها گاز کشی شده اند.
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار!؟
اما بیا و ببین از دل گرم و دست توانای این مردم خونگرم بنازم به زاگرس که چه آفریده لازم نیست صخره ها را بنگری تا سرسختی را ببینی نه کافی است دقیقه ای به چهره تو در توی این مردم خیره شویی
آی عشق چهره سرخ تو پیدا نیست
و... سعی می کنم ادامه بدم اگه مجالی بود.
اورست گام های هیلاری اولین تلاش ایرانیان ۱۳۷۷
اورست بالای گام های هیلاری اونم بچه های ایران هستند سال ۷۷ به سالروز
صعود اون هم نزدیک می شیم آخ که این مجموعه عکس ها می چسبه.
غار کتله خور یادش به خیر اوایل سینه خیز می رفتیم اون موقع یه صفایی دیگه داشت چون باید ساعتها تلاش می کردی تا برسی به قلب چکنده قندیلها
ديواره علم كوه بهار ۸۴
هیمالیا - پاکستان
این از اون عکسهایی است که به دل خودم خیلی می چسبه
در خصوص این عکس باید عرض کنم که سال ۱۳۶۵ با آقایان حسن نجاتیان و سعید اردبیلی و برو بچه های گروه شکوه اقدام به رول کوبی این سنگُ یعنی سنگ سماور کردیم البته در ۳ روز متوالی به طوری که صبح مثل کارگرهای میدان از علم چال راه می افتادیم می رفتیم بالا تعدادی رول می زدیم و عصر برمی گشتیم تا اینکه روز آخر صعود شد و خاطره این صعود اینکه:
وقتی رسیدم روی سنگ ابرها در حرکت بودند آن هم خیلی سریع و وقتی سر بلند کردم احساس کردم سنگ داره سقوط می کنه این بود که یه جیغ بلند زدم و میخ کوب شدم که با خنده بچه ها همراه بود. تعداد رول زده شده فکر کنم ۱۲ عدد بود .
* * *
آسمان را ستاره زیبا می کند
باغ را گل
چشم را اشک
و مرا یاد دوست
هرگز بیهوده صعود نمی کنی
امروز به قله ای بلند تر دست می یابی
یا به توان خود می افزایی
که فردا فرا تر روی
برودپیک پاکستان ۸۰۴۷ متر ۱۳۸۷
می شه گفت آینده کوهنوردی شهر دست این شیطونا خواهد بود.
این خانم کوچولو هم که قرار نبود تو کلاس باشه
ولی از اولش حاضر بود. البته بنده خدا مجبور بود
چون وقتی بابا مامان در کلاس باشن اون چکار کنه
پس می شه توفیق اجباری
و این آقا هم که روز اول غایب بود و قرار نبود تو کلاس باشه اون روز صبح اومد تو کوه و گفت "
آقا ببینم تکلیف امتحان ما چی می شه؟
و من
تکلیف چی؟
گفت" تکلیف امتحان من. یعنی ما سه نفر هان؟
و من ای بابا خوب شما ثبت نام نکردید!
گفت" چرا خاله اسم ما رو نوشته.
خلاصه قرار شد امتحان بدن اونم عملی از مسیر فنی که ۱۰ متری می شد.
خوب می شه این جور موقعا برای رعایت سن، قد، و... یه تخفیف جزیی داد اونم عبور از مسیر خانم ها است.
چشمم به کار کسی دیگه بود که یهو در میان سر و صدای بچه ها یکی بالا رفت.
دقایقی بعد منتظر جلوی من نمایان شد.
" تو اصلاً کار ما رو نگاه کردی؟؟ اگه آره پس نمره ما چی شد؟؟".
امان از چشمان این وروجک ها.
دوباره تونیک پوشید در حالی دوستاش حمایتش می کردند صعود کرد و در بالا به حمایت نشست بدون کم وکاست وقتی
هم تموم شد منتظر شد مربی از بالا با دست نمره اون رو که شامل حمایت و... بود اعلام کنه.
وقتی برگشت داشتم امتحان گره بزرگواری رو می گرفتم خندید !!
و من
چرا می خندی؟
گفت آخه اشتباه می زنه
و من که منتظر بهونه بودم اونا رو از سرم باز کنم گفتم:
تو بزن ببینم
باور کنید آنچنان با دستان ظریفش طناب را چرخاند که هیچگاه فکر نمی کردم بشود اینقدر نرم با طناب کار کرد.
انگار به پنبه گره می زند حاصل کار یه هشت ناز و عرق طرف مقابل و عاقبت گرفتن نمره گره و چک کردن از طرف ایشون
و احساس رضایت ورفتن پی شیطنت.
می دونی راستش یاد کودکی خودم افتادم
وقتی که خیلی سال قبل هِلک و هِلک رفتیم جایی به نام باغ کوه (نهاوند) یادمه داشت نمه بارونی هم می اومد.
اون آقا اسمش رو نمی دونم فقط یادم "تنی شا" ( چوب بلندی که در تنور می کنند) خطابش می کردند.
اول بار بود طناب می دیدم .
بستند.
خوب یادم نیست چطور و با چی فقط یادم آویزون می شدند و اون گره دور سینه داشت خر خره آدم رو می جوید و از این طرف صخره به اون ور می رفتند.
بعدها فهمدم اسم این روش "تیروله" و اینا بود که شد عشق و پایه کار کوه و .... که هنوز هم دارم می رم.
مثل این بچه ها
اینا توقع کارت و... نداشتند.
فقط یه هو دلشون، عشق و برخورد خوب بچه ها اونا رو کشوند.
اون برو بچه ها هر کجا هستند دلشون شاد و خاطرشون همیشه زنده در یاد
اگرم نیستند بدونن برا همیشه یادشون در دلامون سبزِ سبز تا همیشه ایام
